Blog นี้ขอมาแบบบ่นๆ..
อันเนื่องมาจากว่าผมมีที่พักเป็นห้องเช่ามา 2 ที่.. ก่อนหน้านี้คือ คอนโดฯขนาด 2 ห้องใหญ่ ต่อมาเพื่อการประหยัดงบ.. จึงย้ายมาที่แมนชันที่มีขนาดเล็กหน่อย พออยู่คนเดียวได้ไม่ยาก..
แค่นี้ก็ทำให้ผมมีความรู้สึก..ที่อาจจะอคติจากการเจอกับตัวเอง..ว่า.. "คนไทยไม่เหมาะกับการอาศัยอยู่ใกล้ๆกันเป็นหมู่" อย่างเช่น คอนโด แมนชัน ห้องเช่า หรือ อาจจะรวมไปถึงบ้านแฝด หรือ ตึกแถวที่อยู่ติดๆกัน
เพราะพวกเขาจะทำตัวราวกับว่าเขาอาศัยอยู่ในบ้านเดี่ยวอันปราศจากผู้คน.. แล้วยังไง ? โหย.. ทำอะไรตามใจสิทีนี้ เปิดเพลงดังลั่น คุยเอะอะ เดินเสียงดังปึงปัง (ห้องที่อยู่ข้างบน) เขาคงคิดว่ากำแพงห้องหนาซัก 1 เมตรแล้วบุที่เก็บเสียงด้วยล่ะมั้ง ห้องข้างๆ หรือ ห้่องที่อยู่ใกล้กัน มันไม่ได้ยินเสียงกันหรอก !
ไม่รู้มันเอาอวัยวะส่วนไหนคิดเช่นนี้..
ผมมีกรณีพิพาทกับห้องที่อยู่ข้างบนผมเมื่อคืนนี้นี่เอง.. ข้างบนเป๊ะๆเลยล่ะ.. เนื่องจากหลายวันแล้วทีบางทีจะมีเสียงเหมือนคนโยนอะไรบางอย่างลงบนพื้น.. ซึ่งในที่นี้คือ เพดานของห้องผม.. เสียงดังชัดแจ๋วเนื่องจากเจ้าของแมนชันอาจจะขี้ตืดไม่ได้ทำพื้นของแต่ละห้องหนาเท่าใดนัก ผมพูดจริงๆนะ.. แค่ห้องข้างบนทำเสียงเหมือนเม็ดอะไรหล่นลงมา (เช่นลูกปัด หรือ กระดุม) ผมยังได้ยินเลย
แน่นอน ผมไม่ใช่คนห้าวหาญอะไร มีอะไรก็ทนเอาหน่อย คนไทยด้วยกันต้องอะลุ้มอะหล่วยกันจริงมั้ย ? เฉยๆไว้เดี่ยวมันก็ผ่านๆไปเอง.. ฮ่ะๆ..
แต่เมื่อคืนมันเหลืออดโคตรๆ !!
อาจจะเนื่องด้วยผมกำลังตั้งใจทำงาน หรือ หงุดหงิดที่ ลิเวอร์พูล เกือบแพ้ เสมอ หวุดหวิด 2 - 2 (เออ อันหลังนี่อาจจะมีส่วน :P ) มันก็เอาอีกแล้ว.. แก๊ง~.. เสียงเหมือนขวดหรืออะไรซักอย่างถูกวางบนพื้น
ผมชะงักงานที่ทำ.. แต่ก็.. ปล่อยไป..
สักพักเอาอีกแก๊งๆ~ เหมือนขวดล้ม แล้วถูกวางบนพื้นใหม่ อีกหนึ่งแก๊ง~
ผมชักเหลืออด เลยเอาด้ามไม้กวาดมาเคาะๆๆๆ.. บนเพดาน ให้มันรู้ซะบ้าง.. ผลคือ.. เขารู้ตัวแล้วเงียบเสียงไป........
ซะเมื่อไร.. มันกลับเคาะคืน แก๊งๆ~ ผมลองเคาะอีก.. มันก็เคาะกลับมา แก๊ง~
เท่านั้นเองที่บางอย่างในใจผมขาด....ผึง~ ไอ้เวรนี่มันลองดี ได้เลย มันจะเป็นใครหน้าไหนไม่รู้ แต่มันต้องได้เผชิญหน้ากันล่ะ ผมเดินออกไปปิดประตูปัง แล้วก้าวเท้าไปห้องข้างบนและเคาะประตู..ไม่สิน้อยไป.. ทุบประตูห้องเวรนี่อย่างแรง 2 ที
มีเสียงผู้ชายลอดออกมาด้วยความไม่พอใจ แล้วก็เปิดประตูออกมา.. คือพูดด้วยความจริงที่เห็นทุกประการ.. ไม่ใช่เป็นการใส่สีใส่ไข่ด้วยอารมณ์โมโหนะครับ.. คือ.. หน้าตามันบ่งบอกสันดานมากครับ ผิวดำ ผอมๆ หน้าเหมือนกรรมกร ใส่แต่กางเกง.. ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ.. (รบกวนชาวบ้านแล้วยังมาทำหน้าไม่พอใจ.. สันดาน หนอ สันดาน..)
ผมไม่สนหรอก เพราะ ตอนนั้นก็เกือบๆพีคเต็มที่แล้ว (ทนมาหลายทีแล้วอย่างที่บอก) ก็บอกไปว่าเสียงมันดังรบกวนมากๆ ยังไงกันเนี่ย.. เขาก็ตอบประมาณว่า พักอาศัยที่แบบนี้มันก็ต้องมีเสียงกันบ้าง.. ต้องเข้าใจเดะ.. (อ้าว.. สลัดละ..) ผมก็บอกเสียงเขียวอีกว่ามันหลายทีแล้ว.. เกรงใจกันบ้าง.. บางทีผมถึงกับตื่น เวลานอนตอนหัวค่ำ.. เขาก็ว่าขวดมันล้มไม่ได้เจตนา.. (เออ ขวดล้มทุกวันเลยเนอะ.. พิการทางสมองซะล่ะมั้ง)
การเผชิญหน้าก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น.. แค่ต่างคนต่างทำหน้ามุ่ยแล้วบอกความในใจให้กันและกัน (ฟังดูหวานแหววดีเนอะ..เหอะ เหอะ..) แล้วแยกย้าย.. เท่าที่ดูเขาจะพักกัน 4-5 คนในห้อง ไม่รู้ยัดไปได้ยังไง เพราะ มันแค่ขนาดห้องเดี่ยวธรรมดาๆแค่นั้นเอง ผู้ชาย 2 คนนอกนั้นผู้หญิง..
ถ้าวันหนึ่งอ่านข่าวพบว่าแท้จริงแล้ว เขาคือหนึ่งในขบวนการโจรภาคใต้มาซ่องสุมในนี้.. จะไม่แปลกใจ เพราะหน้าตาท่าทางไปแนวนั้นสุดๆ (ย้ำ..ไม่ได้ Bias เขียนตามที่เห็นจริงๆ..)
ผมจึงพบว่าถ้าใครจะอาศัยห้องพักให้เช่าล่ะก็.. คงยากจะหาความสงบสุขได้ เพราะ มันจะมีจนได้แหละ พวกคนงี่เง่า เห็นแก่ตัว ทำความรำคาญให้เพื่อนบ้าน(เอ่อ เพื่อนห้อง..) ที่อยู่ใกล้ๆกันจนได้
ผมคิดถึงสิ่งที่ญาติผมเคยล่าให้ฟัง เขาอาศัยอยู่ที่ สวิสเซอร์แลนด์ บ้านเมืองเขาเรียบร้อย ผู้คนดูมีระเบียบ ผมเคยไปเที่ยวเมื่อหลายปีก่อนก็ชอบตรงจุดนี้ ทว่า.. ญาติของผมบอกว่า ภายในความเรียบร้อยคือกฎระเบียบที่เข้มงวด บทลงโทษที่จริงจัง จนบางทีประชาชนก็มีความเก็บกด และ ตึงเครียดอยู่ลึกๆ
ซึ่งมันตรงข้ามกับเมืองไทย..
กฎระเบียบก็รอมชอมกันง่ายๆ รวมไปถึงนิสัยของคนส่วนใหญ่.. คนไทยไม่อยากจะเรื่องมากครับ.. แน่นอน.. ผมก็ด้วย ผมก็อยากอยู่สบายๆเหมือนกันแหละ (แต่เรื่องที่ว่ามามันสุดทนจริงๆ) ดังนั้นเวลามีอะไรก็จะทำเฉย พยายามอดทน
เพื่อนบ้านเส็งเคร็งทำเสียงรบกวน..ทนเฉย , นั่งรถทัวร์แล้วมีคนพูดโทรศัพท์เป็นชั่วโมงๆทั้งๆที่คนอื่นเขาจะหลับกันหมดแล้ว..ทนอีกเฉยอีก , เสียงพูดคุยในโรงหนัง..ทนไว้เฉยไว้ , รถตู้ที่นั้งแอร์โคตรจะไม่เย็น..ก็ทนกันไปนั่งกันไป ฯลฯ
ภายใต้ความเป็นอยู่ที่ง่ายๆ อยู่กันง่ายๆ มันก็มีผลสะท้อนคือ "ความมักง่าย" ง่ายไปหมด ทำอะไรก็ทำ ไม่มีใครว่าอะไร..ก็แปลว่า.. "ไม่เป็นไร" ทำตามใจ..สบายใจเฉิบ..
จนต้องโดนเฉ่งจะๆ ถึงจะรู้ตัว.. หรือ บางคนก็ยังหน้าด้านยืนยันว่า "ไม่เห็นเป็นไรเลย" ซะอีกแน่ะ
เมืองนอกเขาไม่ทนครับ ไร้สาระมาก็ใส่กันตรงๆเลย เรื่องมากนักก็ฟ้องซะ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่.. ก็อีกแหละ มันก็ไม่ใช่จะดีเสมอไป สุดท้ายก็ที่อยู่กันก็มีแต่ความหวาดระแวง เกร็งว่าจะไปทำอะไรผิดกันหรือเปล่า..
ก็คงต้องทำใจกับสิ่งรอบตัว.. ในเมืองกรุงอันแสนวุ่นวาย ผู้คนอยู่กันมากมายหลายหลาก (รวมไปถึงไอ้หน้ากรรมกรที่อยู่ห้องข้างบนด้วย) ความสงบจะหาจากไหนได้กัน ยกเว้นจะรวยขนาดไปปลูกบ้านเดี่ยวอยู่โดดๆ หรือ คอนโดอันหรูหราสร้างมาอย่างดี ผนังหนาปึ้ก เก็บเสียงเป็นเยี่ยม
คงต้องขนาดนั้น.. ถึงจะหาความสงบได้.. ความสงบที่ต้องแลกมาด้วยเงิน และถ้าไม่มีเงินล่ะ.. ก็ก้มหน้าก้มตาทนกันไปล่ะมั้งนะ.. นั่นล่ะหนึ่งในความกดดันที่สักวันอาจจะทำให้ผม"พีค"ขึ้นมาอีกเมื่อไรก็ได้.. ให้ตายสิ..
ขอจบด้วยรูปน้องพีค ที่ทุกคนคงคุ้นหน้า..ไม่ก็เบื่อหน้ากันไปข้างแล้ว.. สวัสดีครับ
อันเนื่องมาจากว่าผมมีที่พักเป็นห้องเช่ามา 2 ที่.. ก่อนหน้านี้คือ คอนโดฯขนาด 2 ห้องใหญ่ ต่อมาเพื่อการประหยัดงบ.. จึงย้ายมาที่แมนชันที่มีขนาดเล็กหน่อย พออยู่คนเดียวได้ไม่ยาก..
แค่นี้ก็ทำให้ผมมีความรู้สึก..ที่อาจจะอคติจากการเจอกับตัวเอง..ว่า.. "คนไทยไม่เหมาะกับการอาศัยอยู่ใกล้ๆกันเป็นหมู่" อย่างเช่น คอนโด แมนชัน ห้องเช่า หรือ อาจจะรวมไปถึงบ้านแฝด หรือ ตึกแถวที่อยู่ติดๆกัน
เพราะพวกเขาจะทำตัวราวกับว่าเขาอาศัยอยู่ในบ้านเดี่ยวอันปราศจากผู้คน.. แล้วยังไง ? โหย.. ทำอะไรตามใจสิทีนี้ เปิดเพลงดังลั่น คุยเอะอะ เดินเสียงดังปึงปัง (ห้องที่อยู่ข้างบน) เขาคงคิดว่ากำแพงห้องหนาซัก 1 เมตรแล้วบุที่เก็บเสียงด้วยล่ะมั้ง ห้องข้างๆ หรือ ห้่องที่อยู่ใกล้กัน มันไม่ได้ยินเสียงกันหรอก !
ไม่รู้มันเอาอวัยวะส่วนไหนคิดเช่นนี้..
ผมมีกรณีพิพาทกับห้องที่อยู่ข้างบนผมเมื่อคืนนี้นี่เอง.. ข้างบนเป๊ะๆเลยล่ะ.. เนื่องจากหลายวันแล้วทีบางทีจะมีเสียงเหมือนคนโยนอะไรบางอย่างลงบนพื้น.. ซึ่งในที่นี้คือ เพดานของห้องผม.. เสียงดังชัดแจ๋วเนื่องจากเจ้าของแมนชันอาจจะขี้ตืดไม่ได้ทำพื้นของแต่ละห้องหนาเท่าใดนัก ผมพูดจริงๆนะ.. แค่ห้องข้างบนทำเสียงเหมือนเม็ดอะไรหล่นลงมา (เช่นลูกปัด หรือ กระดุม) ผมยังได้ยินเลย
แน่นอน ผมไม่ใช่คนห้าวหาญอะไร มีอะไรก็ทนเอาหน่อย คนไทยด้วยกันต้องอะลุ้มอะหล่วยกันจริงมั้ย ? เฉยๆไว้เดี่ยวมันก็ผ่านๆไปเอง.. ฮ่ะๆ..
แต่เมื่อคืนมันเหลืออดโคตรๆ !!
อาจจะเนื่องด้วยผมกำลังตั้งใจทำงาน หรือ หงุดหงิดที่ ลิเวอร์พูล เกือบแพ้ เสมอ หวุดหวิด 2 - 2 (เออ อันหลังนี่อาจจะมีส่วน :P ) มันก็เอาอีกแล้ว.. แก๊ง~.. เสียงเหมือนขวดหรืออะไรซักอย่างถูกวางบนพื้น
ผมชะงักงานที่ทำ.. แต่ก็.. ปล่อยไป..
สักพักเอาอีกแก๊งๆ~ เหมือนขวดล้ม แล้วถูกวางบนพื้นใหม่ อีกหนึ่งแก๊ง~
ผมชักเหลืออด เลยเอาด้ามไม้กวาดมาเคาะๆๆๆ.. บนเพดาน ให้มันรู้ซะบ้าง.. ผลคือ.. เขารู้ตัวแล้วเงียบเสียงไป........
ซะเมื่อไร.. มันกลับเคาะคืน แก๊งๆ~ ผมลองเคาะอีก.. มันก็เคาะกลับมา แก๊ง~
เท่านั้นเองที่บางอย่างในใจผมขาด....ผึง~ ไอ้เวรนี่มันลองดี ได้เลย มันจะเป็นใครหน้าไหนไม่รู้ แต่มันต้องได้เผชิญหน้ากันล่ะ ผมเดินออกไปปิดประตูปัง แล้วก้าวเท้าไปห้องข้างบนและเคาะประตู..ไม่สิน้อยไป.. ทุบประตูห้องเวรนี่อย่างแรง 2 ที
มีเสียงผู้ชายลอดออกมาด้วยความไม่พอใจ แล้วก็เปิดประตูออกมา.. คือพูดด้วยความจริงที่เห็นทุกประการ.. ไม่ใช่เป็นการใส่สีใส่ไข่ด้วยอารมณ์โมโหนะครับ.. คือ.. หน้าตามันบ่งบอกสันดานมากครับ ผิวดำ ผอมๆ หน้าเหมือนกรรมกร ใส่แต่กางเกง.. ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ.. (รบกวนชาวบ้านแล้วยังมาทำหน้าไม่พอใจ.. สันดาน หนอ สันดาน..)
ผมไม่สนหรอก เพราะ ตอนนั้นก็เกือบๆพีคเต็มที่แล้ว (ทนมาหลายทีแล้วอย่างที่บอก) ก็บอกไปว่าเสียงมันดังรบกวนมากๆ ยังไงกันเนี่ย.. เขาก็ตอบประมาณว่า พักอาศัยที่แบบนี้มันก็ต้องมีเสียงกันบ้าง.. ต้องเข้าใจเดะ.. (อ้าว.. สลัดละ..) ผมก็บอกเสียงเขียวอีกว่ามันหลายทีแล้ว.. เกรงใจกันบ้าง.. บางทีผมถึงกับตื่น เวลานอนตอนหัวค่ำ.. เขาก็ว่าขวดมันล้มไม่ได้เจตนา.. (เออ ขวดล้มทุกวันเลยเนอะ.. พิการทางสมองซะล่ะมั้ง)
การเผชิญหน้าก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น.. แค่ต่างคนต่างทำหน้ามุ่ยแล้วบอกความในใจให้กันและกัน (ฟังดูหวานแหววดีเนอะ..เหอะ เหอะ..) แล้วแยกย้าย.. เท่าที่ดูเขาจะพักกัน 4-5 คนในห้อง ไม่รู้ยัดไปได้ยังไง เพราะ มันแค่ขนาดห้องเดี่ยวธรรมดาๆแค่นั้นเอง ผู้ชาย 2 คนนอกนั้นผู้หญิง..
ถ้าวันหนึ่งอ่านข่าวพบว่าแท้จริงแล้ว เขาคือหนึ่งในขบวนการโจรภาคใต้มาซ่องสุมในนี้.. จะไม่แปลกใจ เพราะหน้าตาท่าทางไปแนวนั้นสุดๆ (ย้ำ..ไม่ได้ Bias เขียนตามที่เห็นจริงๆ..)
ผมจึงพบว่าถ้าใครจะอาศัยห้องพักให้เช่าล่ะก็.. คงยากจะหาความสงบสุขได้ เพราะ มันจะมีจนได้แหละ พวกคนงี่เง่า เห็นแก่ตัว ทำความรำคาญให้เพื่อนบ้าน(เอ่อ เพื่อนห้อง..) ที่อยู่ใกล้ๆกันจนได้
ผมคิดถึงสิ่งที่ญาติผมเคยล่าให้ฟัง เขาอาศัยอยู่ที่ สวิสเซอร์แลนด์ บ้านเมืองเขาเรียบร้อย ผู้คนดูมีระเบียบ ผมเคยไปเที่ยวเมื่อหลายปีก่อนก็ชอบตรงจุดนี้ ทว่า.. ญาติของผมบอกว่า ภายในความเรียบร้อยคือกฎระเบียบที่เข้มงวด บทลงโทษที่จริงจัง จนบางทีประชาชนก็มีความเก็บกด และ ตึงเครียดอยู่ลึกๆ
ซึ่งมันตรงข้ามกับเมืองไทย..
กฎระเบียบก็รอมชอมกันง่ายๆ รวมไปถึงนิสัยของคนส่วนใหญ่.. คนไทยไม่อยากจะเรื่องมากครับ.. แน่นอน.. ผมก็ด้วย ผมก็อยากอยู่สบายๆเหมือนกันแหละ (แต่เรื่องที่ว่ามามันสุดทนจริงๆ) ดังนั้นเวลามีอะไรก็จะทำเฉย พยายามอดทน
เพื่อนบ้านเส็งเคร็งทำเสียงรบกวน..ทนเฉย , นั่งรถทัวร์แล้วมีคนพูดโทรศัพท์เป็นชั่วโมงๆทั้งๆที่คนอื่นเขาจะหลับกันหมดแล้ว..ทนอีกเฉยอีก , เสียงพูดคุยในโรงหนัง..ทนไว้เฉยไว้ , รถตู้ที่นั้งแอร์โคตรจะไม่เย็น..ก็ทนกันไปนั่งกันไป ฯลฯ
ภายใต้ความเป็นอยู่ที่ง่ายๆ อยู่กันง่ายๆ มันก็มีผลสะท้อนคือ "ความมักง่าย" ง่ายไปหมด ทำอะไรก็ทำ ไม่มีใครว่าอะไร..ก็แปลว่า.. "ไม่เป็นไร" ทำตามใจ..สบายใจเฉิบ..
จนต้องโดนเฉ่งจะๆ ถึงจะรู้ตัว.. หรือ บางคนก็ยังหน้าด้านยืนยันว่า "ไม่เห็นเป็นไรเลย" ซะอีกแน่ะ
เมืองนอกเขาไม่ทนครับ ไร้สาระมาก็ใส่กันตรงๆเลย เรื่องมากนักก็ฟ้องซะ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่.. ก็อีกแหละ มันก็ไม่ใช่จะดีเสมอไป สุดท้ายก็ที่อยู่กันก็มีแต่ความหวาดระแวง เกร็งว่าจะไปทำอะไรผิดกันหรือเปล่า..
ก็คงต้องทำใจกับสิ่งรอบตัว.. ในเมืองกรุงอันแสนวุ่นวาย ผู้คนอยู่กันมากมายหลายหลาก (รวมไปถึงไอ้หน้ากรรมกรที่อยู่ห้องข้างบนด้วย) ความสงบจะหาจากไหนได้กัน ยกเว้นจะรวยขนาดไปปลูกบ้านเดี่ยวอยู่โดดๆ หรือ คอนโดอันหรูหราสร้างมาอย่างดี ผนังหนาปึ้ก เก็บเสียงเป็นเยี่ยม
คงต้องขนาดนั้น.. ถึงจะหาความสงบได้.. ความสงบที่ต้องแลกมาด้วยเงิน และถ้าไม่มีเงินล่ะ.. ก็ก้มหน้าก้มตาทนกันไปล่ะมั้งนะ.. นั่นล่ะหนึ่งในความกดดันที่สักวันอาจจะทำให้ผม"พีค"ขึ้นมาอีกเมื่อไรก็ได้.. ให้ตายสิ..
ขอจบด้วยรูปน้องพีค ที่ทุกคนคงคุ้นหน้า..ไม่ก็เบื่อหน้ากันไปข้างแล้ว.. สวัสดีครับ
